(ik weet niet wat ik hier moet invullen…)

Solidariteit is voor mij een bewuste uiting van het streven naar rechtvaardigheid. Een belangrijke voorwaarde is waarschijnlijk empathie. Je kunnen inleven in het leven van een ander, dicht bij je, ver weg, of nog niet eens geboren. Durven voelen hoe een ander misschien gekwetst is door het leven en daardoor hindernissen ervaart waarvan jij al gemakkelijk denkt dat ze jou niet zullen overkomen. Durven kijken naar een ander die ergens ver weg werkt in omstandigheden die jouw luxeleventje mogelijk maken. Durven tot je laten doordringen hoe het is als je eiland verdwijnt door de klimaatverandering en op basis daarvan dan ook durven jezelf in vraag stellen. Durven zien dat je eigen ecologische voetafdruk veel te hoog is waardoor anderen uiteindelijk minder kans krijgen op een waardig leven. Misschien vinden we het soms moeilijk om solidair te zijn omdat we door het kijken naar een ander eigenlijk vooral moeten kijken naar onszelf. Om echt te zien hoe een ander gekwetst is, door misbruik of armoede, moet je in zekere zin zelf kwetsbaar kunnen zijn. Je moet het risico nemen dat de dingen je raken. Door onder meer de klimaatverandering en de overconsumptie zijn we stilaan in de panische fase aanbeland. We botsen keihard tegen de planetaire grenzen en mee daardoor neemt de ongelijkheid toe. Velen maken voor zichzelf steeds hardnekkiger mechanismen van ontkenning van de werkelijkheid. We willen onszelf zo graag wijsmaken dat we kunnen doorgaan met steeds meer vliegen, steeds meer vlees eten, steeds meer consumeren. En we willen liever niet dat mensen die van elders komen of minder hebben ons er zo op wijzen dat wat we ‘normaal’ vinden eigenlijk meer een voorrecht dan een recht is. Echt solidair zijn met de andere die naar jou kijkt, is ook proberen te kijken door haar of zijn ogen, naar wie jij bent. Het zou – voor wie van dat woord houdt – een vorm van eigenbelang kunnen zijn. Als we de globale ecologische druk op de planeet verminderen en tegelijk de ongelijkheid verminderen, is het perfect mogelijk om iedereen nu en in de toekomst een waardig en rechtvaardig leven te gunnen. Zelf kiezen voor een beetje nederigheid ten aanzien van de gulzigheid die we normaal zijn gaan vinden is misschien wel de beste weg naar hoop. Het is misschien niet zo eenvoudig om solidair te zijn met onze kinderen en kleinkinderen. Maar het is wel een mooie vorm van leven in waarheid.

Leave a Reply